22 Kasım 2026 KonyaParçalı Bulutlu 10°
Dolar50,5752+0,22%Euro55,6072-0,03%Gram Altın5.731,95-3,48%
Son Dakika

KIZILELMA'YA SESSİZLİK: KIZILELMA TARİH YAZDI, BAZILARI SUSMAYI TERCİH ETTİ!

Kızılelma'ya Sessizlik_20261121_141314_0000

KIZILELMA'YA SESSİZLİK:
KIZILELMA TARİH YAZDI, BAZILARI SUSMAYI TERCİH ETTİ!

Başarıya değil, başaranın kimliğine mı bakıyoruz? Gökyüzünde tarih, gündemde sessizlik!

Bir ülkenin savunma teknolojisinde attığı tarihi adımı görmezden gelmek, siyasî tercihlerin ötesinde, milletin ortak başarılarına karşı duyulan tahammülsüzlüğün göstergesi hâline gelmemelidir.

Fatih Sultan Mehmet’in döktürdüğü toplar, yalnızca bir silah değildi; savaş tarihinin seyrini değiştiren, dönemin teknolojik sınırlarını zorlayan ve bir devletin kudretini ortaya koyan stratejik bir atılımdı. Bugün de Türkiye’nin insansız savaş havacılığı alanındaki iddialı girişimleri, benzer bir teknolojik dönüşümün parçası olarak değerlendirilmelidir.

Ancak böylesine önemli gelişmelerin kamuoyunda nasıl karşılandığı, en az gelişmenin kendisi kadar düşündürücüdür.

DÜNYADA BİR İLK, TÜRKİYE'DE GERÇEKLEŞTİ!

19 Kasım 2026'da Türkiye, savunma ve havacılık tarihinde önemli bir eşiği aştı. Baykar tarafından geliştirilen jet motorlu insansız savaş uçağı Bayraktar KIZILELMA'nın ilk üç adedi, kabul testlerinin tamamlanmasının ardından güvenlik güçlerine teslim edildi. Bu teslimatla Türkiye, insansız savaş uçağını operasyonel envanterine alan dünyadaki ilk ülke oldu.

Peki, bunun ne anlama geldiğinin gerçekten farkında mıyız?

Kokpitinde pilot bulunmayan, jet motoruyla çalışan, hava muharebesi kabiliyetleri geliştirilmek üzere tasarlanan ve modern savaş konseptinin geleceğinde önemli bir yer tutması beklenen bir savaş uçağından söz ediyoruz. Bu tür platformlar, insanlı savaş uçaklarının yanında farklı görev anlayışlarının, yeni operasyonel imkânların ve yeni bir teknolojik rekabetin kapısını aralıyor.

Üstelik bu teknolojinin en önemli avantajlarından biri, uçağın içinde bir pilot bulunmamasıdır. Yani uçak düşürülse, vurulsa ya da görev sırasında kaybedilse bile, kokpitinde bir pilot olmadığı için bir insanın hayatı doğrudan tehlikeye girmeyecektir. Elbette insansız sistemler savaşın risklerini bütünüyle ortadan kaldırmaz; ancak insan kaybı riskini azaltabilecek teknolojiler geliştirmek, modern savunma anlayışının önemli hedeflerinden biridir.

Ne Amerika, ne Çin, ne Rusya... Türkiye, insansız savaş uçağını operasyonel olarak envanterine kazandırma konusunda dünya tarihinde bir ilki gerçekleştirdi.

Bu, küçümsenecek, geçiştirilecek, birkaç cümleyle görmezden gelinecek bir gelişme değildir.

GÜÇLÜ OLMAK BİR TERCİH DEĞİL, ZORUNLULUKTUR!

Dünya giderek daha kırılgan, daha çatışmalı ve daha öngörülemez bir hâle geliyor. Ukrayna'da yaşanan savaş, Ortadoğu'daki gelişmeler, İran çevresindeki gerilimler ve küresel güç mücadelesi, savunma kapasitesinin ülkeler açısından ne kadar hayatî olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor.

Böylesi bir dünyada güçlü olmak, caydırıcı olmak, kendi savunma ihtiyaçlarını karşılayabilecek teknolojik kapasiteye sahip olmak bir lüks değil, devletler için stratejik bir zorunluluktur.

Bir zamanlar savunma ihtiyaçlarının önemli bir bölümünü dışarıdan karşılamak zorunda kalan, istediği silahı istediği zaman alamayan, çeşitli ambargolarla karşılaşan Türkiye; bugün kendi mühendislerinin, teknisyenlerinin, bilim insanlarının ve savunma sanayisi çalışanlarının emeğiyle yeni teknolojiler geliştiren bir ülke konumuna gelmiştir.

Bu gelişmelerin elbette eksikleri, maliyetleri, teknik sınırları ve daha aşılması gereken aşamaları olabilir. Hiçbir teknolojik başarı eleştiriden muaf değildir. Ancak eleştiri başka şeydir, başarıyı sırf siyasî veya ideolojik aidiyet nedeniyle yok saymak başka şey.

Bir ülkenin savunma teknolojisindeki kazanımları, siyasî görüşlerin dar kalıplarına mahkûm edilmemelidir.

MUSLUĞUN KURDELESİNE DESTAN, KIZILELMA'YA SESSİZLİK!

Asıl kırgınlık da tam burada başlıyor.

Böylesine tarihî bir gelişme yaşanırken, kamuoyunun bir bölümünde sessizlik hâkim. Kimi görmezden geliyor, kimi küçümseyerek geçiştiriyor, kimi de gelişmenin önemini tartışmak yerine başarıya imza atanların kimliğine odaklanıyor.

Oysa başka bir ülkede gerçekleşseydi, muhtemelen günlerce manşetlerden düşmeyecek, televizyon programlarında saatlerce konuşulacak, uluslararası basında geniş yer bulacak bir gelişmeden söz ediyoruz.

Bu ülkede bazen bir heykelin açılışı, bir musluğun hizmete alınması, sıradan bir belediye faaliyetinin tanıtımı büyük bir algı çalışmasıyla devasa bir başarı gibi sunulabiliyor. Elbette yerel hizmetler de önemlidir. Bir musluğun çalışması, bir yolun yapılması, bir sosyal hizmetin sunulması küçümsenmemelidir.

Ancak mesele, küçük hizmetlerin anlatılması değil; büyük başarıların anlatılmaması, anlatıldığında ise bazı çevrelerin bunu görmezden gelmesidir.

Algı, çoğu zaman olguların önüne geçiyor. Kimi zaman başarısızlıklar olduğundan büyük gösterilirken, başarılar olduğundan küçük gösteriliyor. Kötü haberler, krizler, felaketler, tartışmalar ve siyasî polemikler gündemin merkezine taşınırken, ülkenin geleceğine dokunan gelişmeler yeterince konuşulmuyor.

Bunun sorumluluğu yalnızca başarıları görmezden gelenlere de ait değil.

Böylesine büyük bir gelişmeyi milletin gündemine taşıması, anlatması, teknik ve stratejik önemini sade bir dille açıklaması gerekenlerin de daha fazla gayret göstermesi gerekiyor.

Başarı kendiliğinden toplumsal özgüvene dönüşmez. Anlatılmalı, anlaşılmalı, tartışılmalı ve sahiplenilmelidir.

BU MİLLETİN ÖZGÜVENİNE İHTİYACI VAR!

Bir toplum sürekli krizlerle, felaketlerle, yetersizliklerle ve umutsuzluklarla beslenirse zamanla kendi potansiyeline inanmayı da bırakabilir.

Oysa bu milletin yalnızca sorunlarını dinlemeye değil, başarılarını görmeye de ihtiyacı var. Gençlerin yalnızca karamsarlıkla değil, umutla, azimle ve üretme iradesiyle yetişmeye ihtiyacı var.

Özgüven, gerçekleri inkâr etmek değildir. Eksikleri görmemek, yanlışları örtmek, her şeyi kusursuz ilan etmek hiç değildir. Özgüven; eksikleri kabul ederken başarıları da hakkıyla teslim edebilmek, kendi insanının üretebildiğine inanabilmek, geleceğe dair iddia taşıyabilmektir.

KIZILELMA, yalnızca bir uçak değildir. Aynı zamanda mühendislik, teknoloji, tasarım, üretim, yazılım, elektronik ve savunma alanlarında çalışan binlerce insanın emeğinin bir sonucudur.

Bu başarıyı konuşurken yalnızca bir şirketi, bir siyasî iktidarı veya bir ismi konuşmuyoruz. Bu ülkede yetişen mühendisleri, teknisyenleri, bilim insanlarını, üretim çalışanlarını ve yıllarca emek veren insanları da konuşuyoruz.

Bu nedenle başarıyı siyasî aidiyetlere hapsetmek, aslında o başarıya emek veren insanların emeğini de dar bir çerçeveye sıkıştırmaktır.

TARİHİN UNUTULMAYAN SAYFALARI...

Geçmişte Türkiye'de uçak üretme girişimlerinin yaşadığı zorluklar, girişimcilerin karşılaştığı engeller, dönemin imkânsızlıkları ve bazı projelerin akıbeti bugün hâlâ tarihsel tartışmaların konusu.

Bir zamanlar kendi uçaklarını üretme hayalleri kuran insanların yaşadığı tecrübeleri hatırlamak, bugünkü gelişmeleri daha anlamlı kılıyor.

Bu topraklarda üretme iradesi hiçbir zaman bütünüyle yok olmadı. Bazen imkânsızlıklarla, bazen siyasî ve ekonomik şartlarla, bazen de kurumsal engellerle karşılaştı. Fakat üretme arzusu, teknoloji geliştirme isteği ve bağımsız olma hedefi farklı dönemlerde yeniden ortaya çıktı.

Bugün yaşanan gelişmeleri geçmişin bütün tartışmalarını tek bir kalıba sokarak değerlendirmek doğru değildir. Ancak geçmişte yaşanan hayal kırıklıklarından ders çıkarmak ve bugün ortaya konulan emeği takdir etmek de bir sorumluluktur.

CUMHURİYET, BAĞIMSIZLIK İRADESİDİR!

Cumhuriyet'i yalnızca geçmişin sembolleri, sloganları, törenleri veya siyasî tartışmaları üzerinden değerlendirmek eksik bir yaklaşım olur.

Cumhuriyet'in temel ideallerinden biri, milletin kendi geleceğine kendi iradesiyle yön verebilmesidir. Bilimde, eğitimde, teknolojide, ekonomide ve savunmada kendi kapasitesini geliştiren bir ülke olmak, bağımsızlık düşüncesinin somut karşılıklarından biridir.

Kendi teknolojisini geliştirmek, kendi mühendisini yetiştirmek, kendi üretim kapasitesini büyütmek ve dışa bağımlılığı azaltmak; Cumhuriyet'in çağdaşlaşma ve bağımsızlık hedefleriyle de ilişkilendirilebilecek önemli kazanımlardır.

İşin daha da düşündürücü tarafı, kendisini Cumhuriyet'in değerleriyle tanımlayan, Cumhuriyet kadını, Cumhuriyet çocuğu söylemini benimseyen bazı çevrelerin de bu tür gelişmeler karşısında aynı coşkuyu göstermemesidir.

Cumhuriyet'i sahiplenmek, yalnızca geçmişteki isimlere, sembollere ve söylemlere sahip çıkmak değildir. Cumhuriyet'in çocuklarının bugün bilimde, teknolojide, üretimde, sanatta ve fikir dünyasında ortaya koyduğu başarıları da sahiplenmektir.

Bir başarıyı kimin gerçekleştirdiği, o başarının millet adına taşıdığı değeri ortadan kaldırmaz.

BAŞARIYI SAHİPLENMEK, MİLLETİ SAHİPLENMEKTİR!

KIZILELMA'nın envantere girmesi, Türkiye'nin savunma ve havacılık alanında ulaştığı önemli bir kilometre taşıdır. Bu gelişmeyi alkışlamak, herhangi bir siyasî görüşün taraftarı olmak anlamına gelmez.

Bir ülkenin başarılarını takdir etmek, o ülkenin vatandaşlarının ortak hakkıdır.

Yanlışları eleştirelim. Eksikleri konuşalım. Kamu kaynaklarını sorgulayalım. Projelerin maliyetlerini, verimliliğini, teknik yeterliliğini ve sürdürülebilirliğini tartışalım.

Ama başarıyı da hakkıyla teslim edelim.

Çünkü bir milletin geleceği yalnızca eleştirilerle değil, eleştirilerin yanında üretme azmi, ortak gurur, özgüven ve başarı iradesiyle inşa edilir.

KIZILELMA gökyüzüne yükselirken, mesele yalnızca bir savaş uçağının envantere girmesi değildir. Mesele, bu milletin yapabileceğine, üretebileceğine ve kendi geleceğini inşa edebileceğine dair inancın da yükselmesidir.

Ve bu inanç, siyasî hesapların, ideolojik önyargıların ve kör tarafgirliğin gölgesinde bırakılmamalıdır.

Mithat GÜDÜ 
Emekli İmam Hatip / Gazeteci - Yazar

Okuyucu Yorumları

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.

Yorumlar editör onayından sonra yayımlanır.

Yazarın Diğer Yazıları